Muzeum Narodowe

Muzeum Narodowe we Wrocławiu

Muzeum Narodowe we Wrocławiu
pl. Powstańców Warszawy 5
50-153 Wrocław
www.mn.wroclaw.pl
sekretariat@mnwr.art.pl
tel. 071 343 56 43

Jedno z najważniejszych polskich muzeów, znane głównie z niezwykle cennego zbioru sztuki średniowiecznej oraz unikatowej, najciekawszej w kraju kolekcji polskiej sztuki współczsnej. W zbiorach, które w sumie liczą prawie 200 tysięcy obiektów, znajdują się dzieła malarstwa polskiego i europejskiego, rzeźby, ceramika, szkło, wyroby rzemiosła artystycznego. Do najcenniejszych dzieł z epoki średniowiecza należą rzeźba tronującej Marii na lwach z XIV wieku czy wykonana ze złoconego srebra Herma relikwiarzowa świetej Doroty. W salach poświęconych sztuce baroku można oglądać część największej w Polsce kolekcji obrazów Michaela Willmanna zwanego „śląskim Rembrandtem”. W galerii sztuki polskiej XVII-XIX w. pokazywane są prace tak znanych twórców jak Aleksander Gierymski, Artur Grottger, Jacek Malczewski, Jan Matejko, Józef Chełmoński, Henryk Rodakowski, Stanisław Wyspiański i Olga Boznańska. Natomiast kolekcja polskiej sztuki współczesnej składa się z 20 tysięcy eksponatów i obejmuje wszystkie dyscypliny artystyczne od malarstwa, grafiki i rysunku, rzeźby, szkła, ceramiki, fotografii aż do environment, projektów konceptualnych i dokumentacji happeningów. Wystawa będąca autorską propozycją jej kuratora Mariusza Hermansdorfera jest prezentacją obszernych zestawów prac wybranych artystów, od ich dzieł najwcześniejszych do ostatnich. Wśród pokazywanych prac są dzieła m.in. Witkacego, Jaremy, Nowosielskiego, Hasiora, Lebensteina oraz największą w Europie kolekcje dzieł Magdaleny Abakanowicz.
Ciekawostą jest tak zwana „sala osobliwości”, gdzie pokazany jest między innymi portret z ruszającymi się oczami oraz mumia egipska. Warto także wspomnieć o pracach artystów włoskich, francuskich, niderlandzkich, a także twórców działających w Austrii i krajach skandynawskich (dzieła te udostępniane są publiczności na wystawach czasowych). Do najcenniejszych objektów sztuki obcej należą „Pejzaż zimowy z łyżwami i pułapką na ptaki” z pracowni Pietera Brueghela Młodszego obraz „Wieczorem” Wassily Kandinsky’ego.

Zdjęcie po prawo: Matka Boska z Dzieciątkiem, ok. 1410, fot. E. Witecki

Wystawy stałe:

Sztuka śląska XII – XVI w.
Sztuka śląska XVI – XIX w.
Sztuka polska XVII-XIX w.
Polska sztuka współczesna

Oddziały Muzeum Narodowego we Wrocławiu:

Panorama Racławicka

Panorama Racławicka we Wrocławiu to jedno z niewielu miejsc na świecie, gdzie podziwiać można relikt dziewiętnastowiecznej kultury masowej. Wielkie malowidło (15x114m), dzięki zespoleniu szczególnych zabiegów malarskich (specjalna perspektywa) i technicznych (oświetlenie, sztuczny teren, zaciemnione, kręte podejście), "przenosi" widza w inną rzeczywistość i inny czas. Panorama Racławicka to pierwsze i jedyne zachowane do dziś polskie dzieło tego rodzaju.
Pomysłodawcą Panoramy był znany lwowski malarz Jan Styka (1858-1925), który zaprosił do współpracy znakomitego batalistę Wojciecha Kossaka (1857-1942). Autorom zależało na upamiętnieniu setnej rocznicy Insurekcji Kościuszkowskiej i zwycięskiej bitwy stoczonej 4 kwietnia 1794 pod Racławicami przez wojska powstańcze pod wodzą Tadeusza Kościuszki. "Krzepiąca serca" bitwa racławicka miała dla, będącego wówczas w niewoli, narodu niezwykłe znaczenie. Olbrzymie malowidło powstało w ciągu zaledwie 9 miesięcy, między sierpniem 1893 a majem 1894. Uroczyste otwarcie Panoramy Racławickiej nastąpiło 5 czerwca 1894.

Po II wojnie światowej, w 1946 roku malowidło wraz z częścią zbiorów Ossolineum trafiło do Wrocławia. Tu kolejne Społeczne Komitety czyniły starania o konserwację i ekspozycję płótna. Oczekiwania wielu Polaków spełniły się dopiero po wstrząsie sierpnia 1980. Ponowne udostępnienie Panoramy nastąpiło 14 czerwca 1985. Ogromna atrakcja starego Lwowa stała się natychmiast główną atrakcją Wrocławia.

Muzeum Etnograficzne

Liczące około 12 tysięcy eksponatów zbiory dokumentują głównie życie wsi dolnośląskiej od wieku XVII aż po czasy współczesne. Ilustrują kulturę ludową zarówno dawnych mieszkańców regionu jak i powojennej ludności napływowej. Ocalono od zniszczenia dużą część rozproszonych po wojnie zespołów zabytków dolnośląskich z dawnych muzeów i kolekcji prywatnych i poszerzono je o zabytki pozostające jeszcze w terenie – tworząc w ten sposób między innymi znakomite kolekcje malowanych mebli, malarstwa na szkle, grafiki dewocyjnej, rzeźby, uli figuralnych, form piernikarskich i czepców dolnośląskich. Gospodarcze podstawy życia dawnej wsi pozwalają odtworzyć zabytki Działu Kultury Technicznej – sprzęty rolnicze, środki transportu, przedmioty związane z pasterstwem i hodowlą, wyroby i narzędzia rzemieślnicze. Z kolei zespoły zabytków przywiezionych na Dolny Śląsk przez powojennych osadników wyrwane zostały z naturalnego dla siebie środowiska. Od roku 1968 roku gromadzone są także dzieła sztuki nieprofesjonalnej reprezentatywnych przede wszystkim dla Górnego i Dolnego Śląska. Stałą tradycją Muzeum stały się także wystawy i kończące je kiermasze wielkanocne, a także wystawy szopek bożonarodzeniowych.

english | polski